Μια φορά κι ένα καιρό ήταν η Ευανθία η Αλεξάνδρα και η Αλίκη. Η Ευανθία ήθελε να γίνει ηθοποιός, η Αλεξάνδρα χορεύτρια ή τραγουδίστρια, δεν ήταν σίγουρη. Η Αλίκη δεν ήξερε. Ήταν ένα κοριτσάκι ονειροπαρμένο, ντροπαλό, πού έκλαιγε εύκολα και γελούσε ευκολότερα. Αττικό ουρανό, τη φώναζε η μαμά της. Της εδόθη μάλιστα κάποτε μια υποτροφία στο ωδείο Αθηνών, ήθελε να γίνει Μαρία Κάλλας έλεγε. Τρόμαξε όμως και τόβαλε στα πόδια. Άρχισε να κάνει διάφορες δουλειές (βοηθός ψυχιάτρου, μαθητευόμενη αρωματοποιός, ιδιαιτέρα νομικού Συμβούλου εις ναυτιλιακόν γραφείον, και άλλες πολλές), να ταξιδεύει, να ερωτεύεται, μικρά ταξίδια, μεγάλοι έρωτες, μικροί έρωτες, μεγάλα ταξίδια…

Κάποια στιγμή (στη μέση ενός κενού) διάβασε μια αγγελία. Ζητούσαν καινούργιες φωνές στη χορωδία. Ξανάρχισε…Πέρασαν χρόνια πολλά…Πέρασε βουνά, πεδιάδες, ποτάμια και ξαφνικά συνάντησε ξανά την Ευανθία. Και η Αλεξάνδρα; ΙΣΩΣ ΜΠΟΡΕΣΕΙ ΚΑΠΟΙΑ ΜΕΡΑ ΝΑ ΧΟΡΕΨΕΙ.
Καγιαλόγλου Αλίκη – Αλεξάνδρα – Ευανθία